خواستم با اجازه از همه بزرگان یه چند وقتی وبلاگم رو آپ نکنم. سر فرصت مینویسم.

ممنون از نظرات شما دوستان نازنین سعی میکنم حتما به وبلا یکی یکی شما عزیزان سری بزنم.

شاد و سلامت و در پناه خدا باشید

عمر رفته، راه بسته، غنچه اي زرد و شكسته

سایه شب، برکه شور، من و این پاهای خسته

تو و تنهایی و وحشت، من و درد و غم و محنت

یه بغل دلواپسی ها، میون دلم نشسته

قصه غم، غربت تو، ترس از این بی کسی ها

روزگار بی وفایی، یه هوا عهد شکسته

 این تموم قصه هامه، همه دار و ندارم

می دونم تو هم می دونی، که جونم به جونت بسته

پس بیا غم و رها کن، موندنی ها رو صدا کن

تو بخوای با هم می چینیم، گل سرخ دسته به دسته

نا امیدی خود مرگه، روز خوشبختی رسیده

آخر خوب و ببینیم، شب دلتنگی گذشته

«خبر آمد خبری در راه است»

دلم از آمدنت در تب و تاب است هنوز،

نازنینی تو و من روز و شبم از پی توست.

همه جا شوق حضور.

نو به مهمانی عشق آمده ای، یا پی حادثه ای می آیی؟

من به خوشحالی تو خوشحالم، تو به اندازه غمگینی من تنهایی

دور و نزدیک به هم

بی خبر از فردا، و دریغ از دیروز.

جای امروز کجاست؟

***

راه را می دانی؟

یا تو هم مثل من خسته زار،

دل به دریا زده ای.

در پی آمدنت.

 راه را می بویم

و در این تاریکی، از تو نشان می جویم.

***

روز موعود رسید

که ترا می بینم.

ای صمیمی، ای پاک

آخرین زمزمه عشق تویی

عشق را پنهان کن

که در این نزدیکی، گوش دارند که شاید خبری از تو شود.

همه جا مسموم است.

نه نشان از لیلی، نه دگر مجنونی، که به صحرا بزند.

عاشقی جرمی سخت.

وای و صد وای از این تیره شب ظلمانی

کوهکن زندانیست!! بی خبر از شیرین.

***

نازنینم، جانم

عشق را پنهان کن.

 تا که فردا شاید،

وامقی باشد و عذرای دگر.

«خبر آمد خبری در راه است»

روزهای دگری می آید.

تو هم میخوای بری عزیز، موندنیم، خسته شدی

بغض قناری دلم، گریه آهسته شدی

تو براي من عزيزي، نفس مسيح داري

                                                 تو خزون مهربوني،گلي از جنس بهاري

اگه قلب من شكسته، كشتيم به گل نشسته

                                               توي فصل نااميدي، تو اميد انتظاري

تو خود خود بهشتي، همه عمر و سرنوشتي

                                                توي تاريكي قلبم، تك چراغ روزگاري

حرف رفتن و رها كن، كه دلم بي تو ميميره

                                           بعد رفتنت ميدوني؟! ديگه عاشقي نداري

توبمون منم میمونم، شعر خوشبختي میخونم

                                           شايدم يه روزگاري، توي چشمام پا بذاري

شب هم از راه رسید،

و سیاهی همه جا را پوشاند.

نازنین،

در پی گمشده ات می گشتی؟

او نخواهد آمد، رفتنی رفت که رفت.

فکر پرواز دگر ممکن نیست.

من و یک دنیا درد، تو و رویای محال، من و تنهایی و فردای دگر

همه ی آنچه که برجا مانده،

 و حقیقت تلخ است.

***

پشت سر ویرانی، روبرو وحشت تنهایی و بی سامانی

روزگار با من و تو خوب نبود!!

هر کدام از پی خود خواهی او، راهی راه شدیم.

صد دریغ،

صد افسوس،

راه، بیهوده به پایان آمد

عمر ما بود که کم کم طی شد

***

نازنین

شب که از راه رسید، 

                     بغض را ویران کن

                               گریه کن تا که دل آرام شود.

نازنین،

 خسته شدی؟ مرغ پر بسته شدی؟

تو به این ناله من گوش نکن

خنده را خوب به خاطر بسپار

بعد این تاریکی ، باز فردایی است.

***

نازنین

آن فردا،  صحبت از شادی کن،

فکر آزادی کن

روز نو، خنده نو، عشق تابنده نو

تاشقایق باقیست، زندگی باید کرد.

زندگی هیچ نبود،

و به آسانی یک گریه گذشت.

کودکی را دیدم که دلش غمگین بود و بدنبال عروسک می گشت.

تا که در رویاها

همه دار و ندارش،

قلک بی اعتبارش و دل خسته و زارش

همه را بی منت، به عروسک بخشد

                       غافل از آینده.

***

زندگی فلسفه ای بیش نبود

که در آن بیزاری، رهنمای همه یاران شده بود

و محبت، افسوس.

من خودم را دیدم، آن زمانی که دلم سوخته بود

و تو را می دیدم، بی خبر از من و غمهای دلم

و تو آن عصیانگر،

که نماد همه خوبان شده بود!!

و سخن از غم یاران می گفت

واپسین لحظه دیدار عجیب

خود نصیحت گوی، من دیوانه شدی

و سخن از رفتن،

سخن از بی مهری!!

تو که خود می گفتی

خسته از هرچه نصیحت شده ای.

***

حیف از بازی ایام، 

 دریغ از تکرار.

شعرها آیه حکمت هستند

و زبان سخن صاحب گیتی در عرش.

و نباید در شعر، صحبت از گلایه های من و تو،

آخرین بهانه های من و تو، باب شود.

هر سخن شعری نیست

و بدانیم که شعر

حرمتش از من و ما بیشتر است.

شعر را باید دید

و دل شاعر را

شعرها خواندنی اند.

ما عاشق آنیم که هشیار بمانیم

گل بودن اگر مانع شود خار بمانیم

ما سخت ز سودای سر خویش گذشتیم

چندیست برآنیم که بر دار بمانیم

نگو اول غمه، عزیزم گریه نکن

                                گریه هات یه عالمه، عزیزم گریه نکن

وقت رفتن می رسه، بد و خوبش بی خیال

                               عمر آدما کمه، عزیزم گریه نکن

توی بارون بهار، فصل خوب موندگار

                               نگو فصل ماتمه، عزیزم گریه نکن

دیگه وقت رفتنه، موسم دل کندنه

                            می رم اما سختمه، عزیزم گریه نکن

اگه دلشکسته ای، تو غما نشسته ای

                               خنده کن که مرهمه، عزیزم گریه نکن

مگه میشه بی تو خندید                        سرخی شقایق و دید

رفت و رفت تا آسمونها                       میون رنگین کمونها

مگه میشه زیر بارون                     با صدای ناز ناودون

یاد اون صدات نیافتاد                           خاطره هات بره از یاد

اما این حرف دل ماست

دل تو اینو نمی خواست

آخرش تنهام می ذاری                            می دونم دوستم نداری

نمی خوای منو ببینی                             میون چشام بشینی

دل تو منو رها کرد                                  سرنوشت ما رو جدا کرد

دیگه باید اینو فهمید

 آخرش مرگ دلو دید

بعد اون دلواپسی ها                               غم مرگ اطلسی ها

زل زدن میون چشمات                                     گریه کردن واسه حرفات

کار خوبی تو نکردی                                       برو، اما برمیگردی

نمی تونم با تو بد شم

تو بدی نمره صد شم

با تو بدرود ای مسافر، هجرت تو بی خطر باد))

((پرتپش باشه دلی که، خون به رگهای تنم داد

خوب که نگاه می کنم، دلم هنوز دچار

دچار اون روزایِ، قشنگه روزگار

خوب که نگاه می کنم، بازم هوا بهار

بازم دل من و تو، نوروز و انتظار

خوب که نگاه می کنم، دنیا بازم قشنگه

هفت رنگه رنگین کمون، به چشم من يه رنگه

خوب که نگاه می کنم، من و تو موندگاریم

باید توی دلامون، گل مریم بکاریم

گفته بوديم و شنيديم قديم
كه دل صافي بود
آسمان آبي بود
دوستي شيوه ما
عاشقان پابرجا
كودكان مست سرور
قلبها، خانه نور
جمله‌ها ساده و پاك
عهدها تا دل خاك
حرفها محكم بود
صحبت از آدم بود
×‌×‌×
حيف از آخر ما
سست شد باورما
غرق تزوير شديم
بي‌سبب پير شديدم
عاشق زور شديم
عاقبت كور شديم

عاشقي حس غريبي است، خدا مي‌داند

عشق دنياي عجيبي است، خدا مي‌داند

قصه عاشقي و آخر دلتنگي ما

داستان نيست، حقيقي است، خدا مي‌داند

و چنين بود كه در وقت بهار، فصل پاییز دلم زود رسید،

 و بهارم طی شد.

در سراشیبی مرگ، برگها افتادند.

خش خشی بی پایان

 و صدایی از درد،

 زوزه ای از سرما،

باغ را ویران کرد.

 سبزی روی مرا می دیدی

همگی طی شد و رفت،

 حرف مردم شد و رفت.

گفتنی را گفتیم، آنچه می دانستیم.

همه را بخشیدیم و جوانی را هم.

جبر و تقدیر چنان کرد که باور کردیم،

آنچه بر ما آمد.

راستي قيمت يك شاخه مريم چند است.

مريمم پرپر شد.

باز بازنده شدم. . .

                                      يكي از همين روزا، منو تنها مي‌ذاره

آسمون مثل دلم، ابر و خاكستريه

                                     بغض آسمون شكست، داره بارون مي‌باره

يكي گفت ديوونه‌اي، كه هنوز دوسش داري

                                   دست من نيست به خدا، دلمه دوسش داره

تو برو نامهربون، برو و پيشم نمون

                                  نارفيقي پيش تو، مي‌دونم كم مي‌آره

گفته بودي عاشقم، يه گل شقايقم

                                حيفِ گلهایی كه اون، توي دستات مي‌ذاره

دل من چه مهربون، با دل سنگ تو بود

                               يه دل سنگي يه روز، رو دلت پا مي‌ذاره

اما با صداي تو،‌همه چي يادم مي‌ره

                              باز گناهه من چيه،‌دلمه دوست داره

با همه دلتنگی

خنده هایت همه آرامش بود،

تو پيام آور شادي بودي.

و در آن تاريكي

چشمهایت روشن، گويي از جنس بلور.

گونه‌هايت همه سرخ و نگاهت گيرا.

همه را خوب به خاطر دارم.

***

تو بدان،

 باور كن،

 روشني‌ها با توست .

من به ايمان تو ايمان دارم.

***

به تو مي‌انديشم، و به رؤياهايت، و سرانجام سپيد.

تا ابد خواهم ماند.

رفتني نيست مرا.

من نمی دانستم که کجا آمده ام.

حرفها دور سرم می چرخید.

باز با خود گفتم : غرق کابوس هستم.

و به صبح فردا

نور را می بینم.

که صدایت ناگه، سردی خیس عرق بود به پیشانی من.

تو فقط حرف زدی.

تو که می دانستی، عشق کور است عزیز.

من به خود خندیدم و به رویاهایم که چه سان بی پروا

سر به راه تو نهادیم و گرفتار شدیم.

و تو خودخواه تر از خودخواهی، بی نگاهی به من خسته زار

راهی راه شدی.

تو نخوندی قصه برج و کبوتر

نشنیدی گریه وداع آخر.

داره اون روز مي‌رسه، كه ديگه بايد برم
موندني‌ها همه رفتن، آره من مسافرم

ياد روزهايي مي‌افتم، توي سبزه‌زار سبز
من و حرفاي قشنگت، وقتي كه گفتي گلم

دل من خيلي گرفته، اشكمم در نمي‌آد
ديگه از گريه گذشته، كار و بار اين دلم

اي رفيق، اي مهربونم، دل تو خوش باشه
مي‌دونم تو هم مي‌ري، برو، منم مسافرم